HÜZÜN YAĞMURLARI

 

       Bu sabah hüzün yağıyor yine sokaklara. Güneş umutları gizlemiş bulutlar ardına. Gökyüzü somurtmuş, güneş susmuş. Kuşlar bile yuvalarında…

 

       Penceremden bakarken dışarı sırılsıklam oluyorum hüzün yağmurlarında. Odamın her köşesine mutsuzluk yağıyor adeta. Aynam bile somurtuyor karşımda. Gün sessiz, sokak sessiz, küsmüşüz kaderimize…

 

       Neden bu kadar mutsuzum bugün? Mutsuz olduğum için mi yağıyor yağmur, yoksa yağmur yağdığı için mi mutsuzum? Canım sıkkın, dolaşıyorum odamda. Elime bir kitap alıyorum ama sıkılıyorum az sonra. Hava kapalı, ruhum kapalı, ben evde kapalı… Annemle çekilmiş o eski fotoğrafıma bakıyorum. Arkamızdaki o eski evin ne kadar da mahzun göründüğünü farkediyorum ilk defa. Sonra telefona ilişiyor gözüm. Sanki her an çalabilirmiş gibi. Neden dostlar aramazlar ki böyle zamanlarda. Yatağıma oturup, sırtımı karyolanın başına dayıyorum. Saatin tıkırtısı yağmurun çıtırtısına karışıyor. Bulutlarsa ara sıra huzursuz huzursuz homurdanıyor. Başka bir ses de duyulmuyor… Yağmur damlalarının çıkardığı farklı sesleri dinliyorum şimdi. Farklı zeminlere düşen damlaların çıkardığı farklı sesleri… Kaç çeşit ses olduğunu saymaya çalışıyorum ama başaramıyorum.

 

       Ruhum daralıyor yine. Yataktan fırlıyorum. Bu sefer balkona çıkıyorum. Vücudumu saran serin hava kısa bir şok yaşatıyor bana. Hafif rüzgarın etkisiyle ara sıra elime ve yüzüme çarpan soğuk yağmur damlaları beni buradan çok uzaklara, geçmişe götürüyor. Henüz çocuk denilebilecek bir yaşta; gecenin bir vaktinde kız başıma, yağmur altında dönüşlerimi hatırlıyorum evime. Üç yada dört kezdi. Gözlerimi parlatan bir ışık ile bedenime döndüğümde şimşek çaktığını anlıyorum. Hemen ardından kuvvetli bir ses ile irkilip, tekrardan kendimi içeri atıyorum. Ve tekrar yalnız ve hüzünlü odamda, hüzün yağmurlarıyla ıslanmaya devam ediyorum…