GÖZLERİMİ …

  - Yaşam; gözlerini bir kez açıp, bir kez kapamaktan ibarettir. -

 

            Gözlerimi açıyorum. Şimdi çimenler üzerindeyim. Ilık rüzgâr okşarken yüzümü, karışık çiçek kokularının o şaşırtıcı ahengini çekiyorum içime. Kendimden geçiyorum. Sağımda mor kır çiçekleri, solumda sarı laleler… En altta yemyeşil çimen. Masmavi gökyüzünün kapladığı bu renk cümbüşü, baharın mutluluk bayramıyla coşuyor adeta. Huzur doluyor ruhuma. Bu ahengi özümserken bir kez daha gözlerimi kapıyorum ve rüzgâr kayboluyor yavaşça.

 

            Gözlerimi açıyorum. Şimdi sessiz bir göl üzerindeyim. Üstte mavi buhar kaplamış gök olmuş, altta mavi sular kaplamış göl olmuş. Dört bir yanda, ufukta birleşip de kardeş olmuş. Bağdaş kurmuş vaziyette dururken ara sıra dizlerim suya değiyor. Serin sular ruhumun derinliklerine kadar işleyip, sükûnet dolduruyor her bir hücreme. Ara sıra gelen su şıpırtılarının sesleri doğanın en güzel şarkısını çalıyor kulağıma. Bu serin sulara bırakmak istiyorum kendimi ama yapamıyorum. Aklımın bir kısmını burada bırakarak gözlerimi kapıyorum.

 

            Gözlerimi açıyorum. Şimdi boşlukta, gökyüzündeyim. Ardımda koca bir dağ… Altımda renk renk vadiler, ovalar, tepeler ve yamaçlar. Sert bir rüzgâr ara sıra beni sallıyor ama üşütmüyor. Şimdi doruklardayım. Tek ziyaretçilerim ara sıra geçen kartallar. Özgürlük bu olsa gerek. Tüm sıkıntılardan uzak, istediğin kadar yalnız, istediğin kadar özgür… Her yer avuçlarının içinde. Bu yüksekte özgürlük başka. Benzemiyor hiçbir aşka. Uçmak istiyorum daha uzaklara, yapamıyorum. Özgürlüğü bütün damarlarımda hissediyorum ve gözlerimi kapıyorum.

 

            Güneşin ilk ışıkları vurduğunda odama, açıyorum gözlerimi. Sıcak yatağımda yatarken, gözlerim tavanda, az önce gördüğüm rüyayı düşünüyorum. Yavaşça yatağımda doğrulup, dün akşamdan kalan roman taslak notlarımı, masanın üstünden çekip alıyorum. Gördüklerimi malzemeler listesine eklerken, dün son yazdığım cümle dikkatimi çekiyor. Son cümleme bakıyorum: “Gözlerimi kapıyorum.“

 

5 Mart 2009